Carmina Medievalia V: Otro Poema de Sedulio Escoto - Apologia pro vita sua

 

Otro poema de Sedulio Escoto

Apologia pro vita sua

 

Aut lego vel scribo[1], doceo scrutorve sophiam:

obsecro celsithronum[2] nocte dieque meum.

Vescor[3], poto libens, rithmizans[4] invoco Musas,

dormisco stertens[5]: oro deum[6] vigilans.

Conscia mens[7] scelerum deflet[8] peccamina[9] vitae;

parcite[10] vos misero, Christe Maria, viro.

 

 

Apología por su vida[11]

 

O bien escribo o leo, enseño o escruto la sabiduría:

obsecro mi trono altísimo día y noche.

Como, bebo con gusto, rimando invoco a las musas,

duermo roncando: vigilando el oro de los dioses.

La mente, consciente de sus malas acciones, llora por los pecados

                                                                    [de su vida:

¡O Cristo y María, sean clementes con este hombre mísero!

 

 

Galería:


               Domenico Fetti (c. 1589 – 1623),  Retrato de un académico.

 



[1] Frase tomada de Cicero; cf. Epistolae ad Familiares, 9, 20, 3; 18: «Ubi salutatio defluxit, litteris me involvo, aut scribo aut lego; veniunt etiam qui me audiunt quasi doctum hominem, quia paulo sum quam ipsi doctor».

[2] Voz probablemente acuñada por Beda en el siglo VII, en su Vida de Cutberto:  «Hinc sacra maiori firmatus robore corda, Celsithronum didicit precibus pulsare Tonantem». También fue usada por Rabano Mauro, en su Carmina de diversis: «Cum aethereis turmis placantes sceptra superna, Propitium nobis Celsithronum facite». La palabra es compuesta de celsi, (de celsior), y thronum, [trono]. O sea, el trono más alto.

[3] «vescor»: comer.

[4] Vocablo insólito, y por ende indicativo del latín hiberno excéntrico de la época de Sedulio.

[5] «stertens»: roncando. Ger. de sterto, roncar. Otro vocablo raro; posiblemente Sedulio lo vio en Prudentius, Psychomachia, 60, 0076A: «Concurrunt alacres castris ex omnibus omnes, Nulla latet pars mentis iners, quae corporis ullo Intercepta sinu per conceptacula sese Degeneri languore tegat: tentoria apertis Cuncta patent velis: reserantur carbasa, ne quis Marceat obscuro stertens habitator operto».

[6] «deum»: forma sincopada y poética de deorum, de los dioses.

[7] Cf. Ovidio, Fasti, 1; 164: «conscia mens ut cuique sua est, ita concipit intra pectora pro facto spemque metumque suo».

[8] «delfeo»: llorar.

[9] «peccamen»: Forma tardía de peccātum, [pecado].

[10] Cf. Ovidio, Tristia, 1, 4; 13: «parcite caerulei, vos parcite numina ponti, infestumque mihi sit satis esse Iovem, vos animam saevae fessam subducite morti, si modo, qui periit, non periisse potest».

[11] Poema escrito cuando el escritor vivía en Lieja como misionero.

No comments:

Post a Comment

An earthquake in 18th century Arequipa

  Patricio Ricketts Rey de Castro quotes Zamácola on the account of an earthquake in Arequipa in the 18th century. On Thursday at two in ...